करिव ६ वर्ष देखी साउदीअरबको रियादमा कार्यरत श्रमिक साथी रूपेश भट्टराई वैदेशिक रोजगारीलाई अवसर र वाध्यता दुवैका रूपमा लिनु हुन्छ । मण्डन देउपुर – ११, काभ्रेपलाञ्चोक घर भएका भट्टराई समस्यामा पर्ने गरेका श्रमिक साथीहरूलाई आफ्नो ठाउँबाट सक्दो साथ सहयोग पनि गर्दै आइरहनु भएको छ । उहाँले आफ्ना भोगाइ, समग्र श्रमिक साथीहरूको वास्तविकता र बाध्यतालाई बिभिन्न समयमा कविता मार्फत लेख्दै आइरहनु भएको छ ।

श्रमिक सञ्जालका लागि भट्टराईले लेख्नु भएको कविता ‘परदेशी श्रमिकको जीवन ’ जस्ताको तस्तै यहाँ प्रस्तुत गरेका छौँ ।

घरदेश छोडेर जान्छ ऊ, अन्जान त्यो सात समुद्र पारि परदेशको ठाउँ,

सपना थियो राम्रो भविष्य बनाउने, राखेर दिलमा देश, घर, समाज र गाउँ।

उसका सपनामा हर्ष छैन, पसिनामा लुकेका अकल्पित उसका व्यथा,

सस्तो छ श्रमको मूल्य चाहन्छ ऊ फर्कन, तर सम्झिन्छ ब्याजमा राखेको जायजेथा।

भ्रष्टहरूको झुन्ड रेमिट्यान्समा रमाएको देश, यही कुरा साँचो छ ठूलालाइ विकास चाहिएन,

भविष्य त कहाँ हो कहाँ ?, पैसासँग साटिएका उसका मेहनतको कुनै मोल भएन।

सपना थियो उसको, राम्रो भविष्य बनाइ देश परिवार सम्झेर आउने ,

यस्तै रहेछ परदेशीको जीवन, दुख पीडा सहेर ठूलाका भाषण अनि गीत मात्र गाउने।

सीपमुलक कार्यक्रम, शिक्षा, स्वास्थ्य र रोजगार उसलाई कसले दिन्छ ?

के हो उसको हक र अधिकार, अनि के हो उसको परिश्रम र मेहनत यहाँ कसले चिन्छ ?

श्रमिकका हक, अधिकार, समानता लेखाइमा मात्र होइन, व्यवहारमै चाहिएको छ मर्म बुझ्ने,

कहिले सम्म होला हजुर, सामन्त, शोषक, भ्रष्टाचारी र धनी वर्गलाई पुज्ने ?

श्रम र पसिनाको सौदाबाजी टुटोस्, परदेशी छातीका घाउ बुझ्न सक्नेहरूको उठोस् हात ,

हाम्रा आँसु साट्न नपरोस्, सपना गाड्न नपरोस्, श्रमको सम्मान होस, पाइयोस् सधैँ साथ ।

श्रमिकका चाहना हाम्रा अवस्था सुधारियोस, देशको बनोस राम्रो पहिचान।

अनि मात्रै पाउने छन श्रमिकहरूले हास्न, सुखी हुनेछन परदेशीका सन्तान।